Presentación ABDC! O disco da Banda das Crechas
15 de setembro. 19:00 horas
Lugar do encontro
A Casa das Crechas é un universo colectivo que comezamos a construir entre todos hai vintetrés anos arredor da conversa, da arte, da música ao vivo, do amor polo propio e a curiosidade polo alleo. Ese universo ten hoxe a faciana e a voz da Banda das Crechas, un conxunto aberto, unha banda 2.0. na que músicos habituais e intérpretes ocasionais se unen para manter viva a tradición, o son e a emoción da foliada. Este disco é o rexistro dunha desas noites de música e de baile nas que a Casa das Crechas honra a súa historia converténdose, unha vez máis, no lugar de encontro que leva sendo dende mediados do século XIX.
ABDC é a banda sonora deste noso universo colectivo. Unha banda sonora que é historia, compromiso e paixón e que ninguén pode interpretar mellor que A Banda das Crechas. Porén, neste grupo de artistas aberto e plural tampouco caben todos os intérpretes. Os outros, os que non están nesta gravación, son todos aqueles que ao longo destes anos fixeron que a música tivese vida na Casa das Crechas. Autores anónimos e autores ben coñecidos, músicos e non músicos que trouxeron as culturas do mundo e que, no encontro, levaron a nosa cultura polo mundo. Este disco é a mellor homenaxe a todos eles e a todas elas e a todos aqueles espazos que, como a Casa das Crechas, son lugares de encontro... e de paixón.
Victor Belho
BAIXANDO AS ESCADAS CARA Á FOLIADA...
A Banda das Crechas é, en esencia, o que a música nunca debeu deixar de ser, unha ferramenta para o contacto humano, para a comunicación. A paixón é o motor deste colectivo aberto que mostra ao mundo a tradición galega no seu lado máis lúdico e participativo e onde se xuntaron tres xeracións de músicos que vibran coas nosas melodías.
A Xanela da Vía Sacra é a máis fermosa da Cidade Vella e a través dela respírase liberdade e alegría. Cando baixamos as escaleiras cara á Foliada temos que ir dispostos a empaparnos coa suor do próximo e a vivir unha catarse de cervexa e ritmos da terra. Quen o viviu sabe que é contaxioso e que non hai restricións. Fainos lembrar a vitalidade das tabernas irlandesas con música ao vivo, cos fieis do bar nun ritual no que pasamos dun Cantar de Arrieiro á Camposa para acabar nunha pista de baile sen máis aditamentos que a entrega de quen se achega para tocar e cantar. O momento máis emotivo da noite chega cando entoan Monte Viso, un fermoso canto a Compostela que recobra sentido neste ambiente de calor e fume. “Cantando afóganse as penas...”
Nunca tanto se ten feito para divulgar o folk como se fixo nesta vetusta casa e no seu contexto natural: a festa rachada, a foliada do século XXI, un serán para xente nova que chega de todo o mundo para coñecer de primeira man como se vive a música neste país, como se fai país coa música, como se amplían os sorrisos, as voces voan, a gaita rebelde e o cantar de Amigo inundan o ar, Pepa e Davide caldean o ambiente e animan á danza, os arcos dos violíns de Quim e Antón despentéanse, as frautas de Roi crepitan, o fol do acordeón transpira e retórcese nas mans sabias de Santi, a guitarra de Gon levita, o saxo de Pablo envenénase, a banjolina de Chus crávase na pedra, Carliños marca o tempo de muiñeira e o sinal de que a festa comenzou sae do bombo con pratos de Xan. E claro, quen se queira sumar ten sempre as portas abertas. De cando en vez asomou o cavaquiño brasileiro de Sérgio, a guitarra do mestre Chick e algunha gaita irlandesa ou de Flandes.
Nada voltará a ser igual para quen quixo vivilo algunha vez e a emoción desa noite quedará por fin rexistrada neste disco para lembranza de quen se achegue a esta Xanela da Vía Sacra. Longa vida a esta Banda que demostra que ainda hai vida e verdade na música galega.
Uxía Senlle
|
